تاسوعا
مراد از«تاسوعا»، روز نهم ماه محرم است. در این روز امام حسین علیهالسلام و یارانش به محاصره کامل درآمدند و شمر به همراه نامهای از ابن زیاد مبنی بر دستور آغاز جنگ به کربلا آمد. عمر سعد پس از دریافت این نامه سپاهیان خود را به سمت محل اقامت سپاه امام حسین علیهالسلام حرکت داد. اما امام حسین، حضرت عباس علیهالسلام را به نزد آنها فرستاد تا جنگ به فردا موکول شود و آن حضرت و یارانش بتوانند شب عاشورا را به عبادت و تلاوت قرآن بپردازند.

نامه عبیدالله به عمر سعد
در پیش از ظهر روز نهم محرم، شمر بن ذی الجوشن به همراه چهار هزار نفر سپاهی به سرزمین کربلا وارد شد. او حامل نامه ای از سوی عبیدالله بن زیاد خطاب به عمر بن سعد بود. در این نامه، ابن زیاد از او خواسته بود که یا حسین علیه السلام را مجبور به پذیرش بیعت کند و یا با او بجنگد. عبیدالله همچنین در این نامه عمر بن سعد را تهدید کرد که اگر چنانچه از فرمان او سرباز زند، از لشکر کناره بگیرد و مسئولیت آن را به شمر بن ذی الجوشن واگذار نماید.
ابن سعد با خواندن نامه، شمر را مورد سرزنش قرار داد و گفت: «وای بر تو؛ خداوند تو و اهل خانه ات را مقرب درگاه خود نسازد و چیزی را که تو به سبب آن پیش من آمدی زشت بدارد. به خدا سوگند، می دانم که تو عبیدالله را از قبول آنچه که من برای او نوشته بودم[۳] بازداشتی و کاری را که من امیدوار بودم با صلح و سازش به سرانجام برسد را تباه ساختی. به خدا سوگند حسین [علیه السلام] تسلیم نخواهد شد، زیرا روح پدرش در کالبد اوست».
شمر به او گفت: «چه خواهی کرد؟ آیا فرمان امیر را اطاعت کرده و با دشمنش می جنگی و یا کناره خواهی گرفت و مسؤلیت لشکر را به من می سپاری؟» عمر بن سعد گفت: «امارت لشکر را به تو واگذار نخواهم کرد، من در تو شایستگی این کار را نمی بینم. پس خود این کار را به پایان خواهم رساند؛ تو فرمانده پیاده نظام لشکر باش».

اماننامه برای فرزندان امالبنین
ام البنین از قبیله بنى کلاب بود که شمر بن ذى الجوشن نیز به همین قبیله انتساب پیدا مى کرد. بدین جهت در عصر تاسوعا به نزدیکى خیمه گاه امام حسین علیه السلام آمد و با صداى بلند فریاد زد: «أین بَنو اُختِنا»؛ پسران خواهر ما کجایند؟ پس عباس و جعفر و عبدالله و عثمان فرزندان امام علی علیه السلام از ام البنین از خیمه خارج شدند و گفتند: چه منظورى دارى؟ گفت: شما پسران خواهر من هستید، شما در امان خواهید بود. ایشان در جوابش گفتند: «لعنک اللَّه و لعن أمانک»؛ خدا تو را با امان نامهاى که آوردهاى لعنت کند! آیا جا دارد تو به ما امان دهى ولى پسر پیغمبر خدا در امان نباشد!؟
لشگرکشی عمر سعد به سمت اردوگاه امام حسین
بنابر منابع تاریخی، در روز تاسوعا، شمر بن ذی الجوشن با نامه ای ابن زیاد به نزد عمر سعد آمد که حامل دستور جنگ و کشتن امام حسین علیه السلام و یارانش در صورت تسلیم نشدن آنان بود.
مطابق با گزارش شیخ مفید در کتاب «ارشاد»، عصر روز تاسوعا، ابن سعد سپاهیان خود را با فریاد: «یا خیلَ الله ارکَبی و بالجنّة اَبشِری» "اى سواران خدا، سوار شوید. مژده باد شما را به بهشت!" به جنگ با امام حسین علیه السلام و یارانش فراخواند. حضرت زینب سلام الله علیها، چون صداى همهمه مهاجمان را شنید، به نز د امام رفت و به امام حسین علیه السلام که در آن هنگام در کنار خیمه نشسته بود و سر خود را بر دسته شمشیرش نهاده بود گفت: ای برادر! آیا صداها را نمی شنوی که به ما نزدیک می شود! سیدالشهدا علیه السلام فرمود: من اکنون رسول خدا صلی الله علیه وآله را در خواب دیدم که فرمود: تو به پیش ما مى آیى.
حسین علیه السلام برادرش عباس علیه السلام را همراه بیست سوار -که زهیر بن قین و حبیب بن مظاهر هم از جمله آنان بودند- جلو فرستاد تا از هدف مهاجمان آگاه شوند. عباس به آنان فرمود: شما را چه شده و چه میخواهید؟ گفتند: دستور از امیر رسیده که بشما پیشنهاد کنیم بحکم او تن داده و تسلیم شوید یا با شما جنگ کنیم؟ عباس علیه السلام نزد امام حسین علیه السّلام بازگشت و جریان را بعرض آن حضرت رساند. امام علیه السلام به حضرت عباس فرمودند: «اگر می توانی آنها را راضی کن که جنگ را تا فردا به تأخیر اندازند و امشب را به ما مهلت دهند تا با خدای خود راز و نیاز کنیم و به درگاهش نماز بگزاریم؛ خدا می داند که من نماز و تلاوت کتاب او را بسیار دوست می دارم».

محاصره امام حسین و یارانش
در روز تاسوعا، راه ها همه تحت کنترل قرار گرفته بود تا کسى به امام حسین علیه السلام نپیوندد. امام صادق علیه السلام درباره محاصره شدن سیدالشهداء علیه السلام فرموده است:
«تاسوعا یومٌ حُوصرَ فیه الحسین و اصحابه بکربلاء واجتمع علیه خیلُ اهل الشام و أناخوا علیه و فرح ابن مرجانة و عمر بن سعد بتوافر الخیل و کثرتها واستضعفوا فیه الحسینَ و اصحابَه و أیقنوا أنه لا یاتى الحسینَ ناصرٌ و لا یمدّه اهلُ العراق».
تاسوعا روزى است که حسین علیه السلام و اصحاب او در کربلا محاصره شدند و سپاه شامیان بر ضد آنان گرد هم آمد. ابن زیاد و عمر سعد نیز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز، حسین علیه السلام و یارانش را ناتوان شمردند و یقین کردند که دیگر براى او یاورى نخواهد آمد و عراقیان نیز او را پشتیبانى نخواهند کرد.

سوگواری روز تاسوعای حسینی
در بین عزاداران حسینی، روز تاسوعا، روز گرامیداشت حضرت عباس بن علی علیه السلام محسوب میشود و محور اصلی نوحهخوانیها و عزاداریها، ذکر فضائل آن حضرت و نحوه شهادت ایشان است.
و عاشورا ...
عاشورا روزی است که موسی و بنی اسرائیل توسط خداوند از فرعون نجات یافتند و راهی در دریا ایجاد کردند. و مصادف است با روزی که حسین بن علی (ع)، نوه ی پیامبر اسلام، محمّد (ص)، در نبرد کربلا کشته شد.
جنبش جهانی اهل سنت، این روز را به عنوان روز ملی شهیدان امت مسلمان گرامی میدارد.

عاشورا برای شیعیان اوج یادآوری ماه محرم، و مراسم بزرگداشت شهاد امام حسین بن علی و خانوادهاش و حامیانش در نبرد کربلا در ۱۰ محرم در سال ۶۱ هجری قمری است. اولین سوگواری برای این حادثه تقریباً بلافاصله پس از نبرد آغاز شد. مرثیههای مردمی توسط شاعران برای بزرگداشت نبرد کربلا در دوران امویان و عباسیان سروده شد و اولین مراسم عزاداری عمومی در سال ۹۶۳ بعد از میلاد در زمان سلسله آل بویه روی داد.

این روز در الجزایر، ایران، پاکستان، لبنان، بحرین، عراق و هند به یک تعطیلی رسمی تبدیل شدهاست و بسیاری از جوامع قومی و مذهبی در آن شرکت دارند و سوگواری می نمایند.
دل اگر نذر حسین است، خریدن دارد، اشک اگر مال حسین است که ریختن دارد.همه عالم و آدم به فدایت ارباب، غم ارباب به دلها چه کشیدن دارد.
فرارسیدن عاشورای حسینی و شهادت سیّد و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله امام حسین علیه السلام و یاران وفادارش بر شیعیان و عاشقان مکتب و راهش تسلیت و تعزیت باد.
